[حميد]

اسبها هنگامي كه آرام راه مي روند، نيمي از كار ماهيچه اي مورد نياز را انجام مي دهند. همچنين شتر و ديگر حيوانات با استقامت، داراي ماهيچه هاي پاي مخصوص و زردپي بلندي هستند كه مانند فنر عمل مي كنند. زردپي ها هنگامي كه اسب گام برمي دارد، از قبل جمع مي شوند و انرژي ذخيره شده را موقع برداشتن گام به شكل انرژي حركتي آزاد مي كنند.

فرايند دويدن در بدن اسب به شكلي بهينه مي شود. زيرا حيوان براي گام بعدي از طريق صرفه جويي در كار ماهيچه اي، انرژي كمتري از دست مي دهد. در حقيقت، ماهيچه هاي داراي زردپي بلند هنگام حركات سريع كار نمي كنند و بيشترين فعاليت را ماهيچه هاي ديگر انجام مي دهند. اين نوع ماهيچه ها فقط وظيفه دارند تكانهاي ماهيچه اي را كاهش دهند و از پا در مقابل جراحات محافظت كنند. استخوان مياني پنجه پاي اسب داخل سم قرار دارد و بيشترين فشار روي رديف مياني استخوانهاي پنجه است. با هر گام، تكانهايي در پا به وجود مي آيد و در نتيجه، زردپي ها به نوسان در مي آيند. اگر اين عمل مدت زيادي طول بكشد، باعث آسيب ديدن زردپي يا پارگي آن و بروز عفونت در اسب مي شود. ماهيچه ها مقدار زيادي انرژي را كه هنگام دويدن حاصل شده است و براي زردپي مضر است، مصرف مي كنند. به عبارت ديگر، در ساختار پاي اسب نوعي تطابق ذخيره انرژي با گامهاي استقامتي صورت پذيرفته است. ماهيچه ها وظيفه تغيير نحوه كار را به عهده دارند و در فرايند دويدن يا گام برداشتن شركت نمي كنند، بلكه وظيفه كاهش لرزش و تكان ها را به عهده دارند.

در انسان، اين وظيفه به عهده زردپي پشت پا است كه كار ذخيره انرژي را نيز انجام مي دهد. اينكه يك فرد، دونده اي خوب و با استقامت باشد، به طول زردپي پشت پاي او بستگي دارد. دونده هاي خوب ماراتون، زردپي بلند دارند. ماهيچه هاي بدن انسان در عمل استقامت، مانند ماهيچه هاي اسب عمل نمي كنند. در انسان، قسمتي از انرژي مورد نياز براي دويدن در انحناي پا ذخيره مي شود كه عملي مانند فنر انجام مي دهد. اما اسب در دو 100 متر، با سرعتي معادل 70 كيلومتر در ساعت به دو برابر سرعت انسان مي رسد و در هر سرعتي از قدرت استقامت بيشتري برخوردار است