[nima]

موفقيت دانشمندان در کشف چگونگي فريب خوردن دستگاه ايمني بدن توسط باکتري سل ،مي تواند به ساخت داروهاي جديد درمان اين بيماري بينجامد.

به گزارش خبرگزاري فرانسه از پاريس، محققان با انجام آزمايشهايي بر روي موش، به سازوکار مهمي پي بردند که از طريق آن باکتري سل نوعي مرگ را در سلولهاي ميزبان رقم مي زند و با اين کار امکان گسترش عفونت را در ريه ها را ميسر مي سازد.
آمارهاي سازمان جهاني بهداشت نشان مي دهد هر ساله بيش از 9 ميليون نفر به سل مبتلا مي شوند. اين بيماري در سال 2006 حدود 7/1ميليون تن را به کام مرگ کشاند.
دانشمندان همواره مي دانستند باکتري خطرناک سل با حمله به سلولهاي ايمني تخصص يافته ماکروفاژ در ريه ها ، آنها را به "انکوباتورهايي" فرمانبر تبديل مي کند که باکتري مهاجم در درون آنها به تکثير مي پردازد و به اين ترتيب دستگاه ايمني بدن را ناتوان مي کند.
هاينس رمولد از بيمارستان زنان و بريگهام در بوستون و همکارانش مي خواستند اين فرايند را کشف کنند. بطور طبيعي سلولهاي ماکروفاژ آلوده دچار يک نوع مرگ سلولي موسوم به apoptosis مي شوند. در اين نوع مرگ سلولي غشاهاي سلول سالم مي ماند و به همين خاطر مانع از گسترش باکتري به دام افتاده مي شود.
اين فرايند باعث آزاد شدن نوع ديگري از سلول ايمني مي شود که با بلعيدن لاشه سلول آلوده شده آن را نابود مي کند. اين دقيقا همان اتفاقي است که براي بيشتر گونه هاي خوش خيم سل رخ مي دهد و باعث بي ضرر شدن آنها مي شود.
اما اين محققان، هنگامي که در در آزمايش روي باکتري هاي کشت داده شده و در موش ها،از يک گونه خطرناک "H37Rv " استفاده کردند، با زنجيره متفاوتي از حوادث روبرو شدند.
اين گونه خطرناکتر، واکنش مرگ سلولي را سرکوب کرد و بجاي آن نوع متفاوتي مرگ سلولي موسوم به نکروز را ايجاد نمود.
رمولد که يافته هاي وي در شماره آنلاين مجله "نيچر ايمونولوژي" منتشر شده است مي گويد نکروز، براي دفاع ميزبان در مقابل سل بسيار خطرناک است.
تحقيق جديد براي اولين بار فرايند بيوشيميايي را مشخص مي کند که به ايجاد يک اثر محافظتي در مرگ سلولي apoptosis مي انجامد که توسط باکتري سل آن ناتوان شده است و هدف جديدي براي درمانهاي دارويي احتمالي فراهم مي آورد.
داروهاي درمان سل دهها سال است ساخته شده اند ، اما در کشورهاي فقيرتر سل همچنان قرباني مي گيرد.
پديد آمدن گونه هاي سل مقاوم در برابر دارو در دهه 1990 ، "هدف هزاره" سازمان ملل را براي به نصف رساندن شمار مسلولان جديد تا سال 2015 ميلادي که زماني قابل دستيابي به نظر مي رسيد ، به خطر مي اندازد.