[nima]

دانشمندان در آمريکا با استفاده از ژن درمانی موفق شده اند از ميمون های کاهل موجوداتی سختکوش بسازند.

ميمون ها معمولا تنها وقتی سخت کار می کنند که می دانند وقت گرفتن پاداش نزديک است، اما ميمون های مورد آزمايش در اين مطالعه، صرف نظر از عواقب کار، حداکثر توان خود را برای انجام آن به کار گرفتند.

رويکرد ميمون ها به سختکوشی و کار به انسان بی شباهت نيست. اين موضوع دست کم در مورد ميمون های آزمايشگاهی که می آموزند با کشيدن يک اهرم می توانند غذا يا آب پاداش بگيرند صادق است.

آنها تنها زمانی بر کار تمرکز می کنند که لحظه دريافت پاداش نزديک باشد.

پژوهشگران در "موسسه ملی بهداشت روان" در حومه شهر واشنگتن، پايتخت آمريکا، به سرپرستی دکتر بری ريچموند اکنون يک شيوه درمان ژنتيکی ابداع کرده اند که عادات کاری ميمون ها را به طور چشمگيری تغيير می دهد.

تعلل، وجه مشترک انسان و ميمون

دکتر ريچموند گفت: "ميمون های عادی و همچنين انسان ها عادت دارند کارهايشان را پشت گوش بياندازند و اگر وقت زيادی برای انجام يک کار داشته باشند به طور جدی کار نمی کنند. اما با نزديک شدن زمان دريافت پاداش بهتر کار می کنند."

او افزود: "ميمون هايی که تحت اين معالجات هستند کارهايشان را پشت گوش نمی اندازند."

در اين شيوه درمانی يک ماده مهم شيميايی مغز به نام دوپامين مسدود می شود.

البته اثر درمان پس از حدود 10 هفته به تدريج زايل می شود و ميمون ها به حال عادی و بی انگيزه خود باز می گردند.

دکتر ريچموند معتقد است که معالجات استوار بر اين شيوه می تواند در آينده به کسانی که از بيماری هايی مانند افسردگی که معمولا بيمار انگيزه ای برای زندگی ندارد کمک کند.

اما باقی ما بايد آرزو کنيم که هرگز آن روزی که چنين معالجاتی در اختيار روسای ما قرار گيرد فرا نرسد.