یک تحقیق در مورد Compylobacter Enteritis در کشور باربادوس صورت گرفت . دوره این تحقیق ژانویه 2000 تا آگوست 2003 بود . تعداد موارد گزارش شده در خلال انجام این تحقیقات در Winston Scott Polyclinic افزایش یافت . این آلودگیها عمدتا در کودکان یک تا چهار ساله اتفاق افتادند . این افزایش اندک در میزان وقوع این آلودگی در خلال ماه های یاد شده ممکن است بعلت افزایش مصرف غذاهای فروخته شده مانده رخ داده باشد . نمونه های جدا شده کلینیکی عمدتا حاوی :
C. Jejuni به میزان 63.6 درصد ، C. Coli به میزان 31.8 درصد و 4.6 باقی مانده نیز غیر قابل شناسایی بودند .
بطور کلی تحقیق در این مورد خاص( وجود Compylobacter در حیوانات و آلودگی محصولات غذایی حیوانات ) برای شناسایی منبع آلودگی انسان صورت گرفت . در آزمایشات بعمل آمده ، Compylobacter از مرغها ، خوکها ، سگها ، گربه ها ، پرندگان وحشی ، میمونها و گوسفندها جدا شد . در این آزمایشات در گاوها هیچ موردی یافت نشد . پس از بررسیهای بعمل آمده مشخص شد که میزان آلودگی نمونه های جدا شده در مرغها از همه بیشتر بوده است . گوشت مرغ درصد آلودگی بیشتری از گوشت بوقلمون ، گوشت خوک و گوشت گاو داشت . C. Jejuni بیشترین آلودگی معمول یافت شده در مرغ ، سگ و گوشت مرغ بود . در حالیکه C. Coli برجسته ترین گونه ایی بود که با خوکها حمل میشد . با استفاده از RAPD ، OPA11 و HLWL 85 در آزمایشات اثبات شد که نمونه های جداشده ها از گوشت مرغ و سگ شبیه به انسان بود و فرقی بین 4 نمونه جداشده از سگ و مرغ وجود نداشت . همچنین تفکیک آنها از یکدیگر بسادگی میسر نبود . بنابراین احتمالا ، سگها و همچنین گوشت مرغ عمده ترین منبع آلودگی انسان بودند .
انتقال آلودگی Compylobacter در سیستم فراورده های طیور محلی با آزمایش هچری در مزارع برویلر مورد بررسی قرار گرفت . نمونه های بست آمده هچری و همچنین مدفوع پرندگانی با چند هفته عمر عاری از Compylobacter بودند . با انجام آزمایشاتی به کمک RAPD نمونه هایی نیز از سوسکهای کوچک و مدفوع برویلرها مورد بررسی قرار گرفتند . پس از تکمیل چرخه های آزمایش RAPD ، نتایج نشان داد که سوسکها ممکن است عامل انتقال بیماری به گله های دیگر باشد .
حساسیت و مقاومت میکروبی برخی از نمونه های Compylobacter جداشده از منابع مختلف با قاطعیت اثبات شده است . میزان بالایی از نمونه هایی که در برایر داروی Fluoroquinolones مقاوم بودند در نمونه های جدا شده از انسان یافته شد . این میزان 38.8 درصد بود . این میزان در مرغها 30.4 درصد و در سگها 46.2 درصد بود . مقاومت در برابر تتراسایکلین در زنجیره های C. Coli معمول بود . این میزان نیز درخوکها 68.2 درصد بود . اما مقاومت در برابر اریترومایسین نادر و کمیاب ( 5.7 درصد ) بود . تمامی نمونه های جدا شده به Meropenem حساس بودند . تنها 1.9 درصد نمونه ها نیز به Gentamicin مقاوم بودند . کثرت مقاومت چندگانه Compylobacters ممکن است درمانهای کلینیکی را دچار مشکل کند . بر اساس چگونگی مقاومت سگها و مرغها احتمال میرود که مشکلات دیگری نیز از این جهت بوجود بیاید . یافته های ما پیشنهاد میکند که برای درمان بیماری Compylobacter در انسان ، اریترومایسین میتواند تاثیر گذارتر از Fluoroquinolonesباشد .
همچنین بنظر میرسد که برای تحقیقات آینده امکانات بیشتری مورد نیاز باشد . بعلت آلودگی انسان به این بیماری ، توجه به منابع انسانی این بیماری میتواند با توجه کردن و تحت نظر قرار دادن سگها و همچنین گوشت مرغها و مطالعات گسترده دیگر در مورد Compylobacter در صنعت طیور تامین گردد . مقاومت در برابر Fluoroquinolones و نمونه هایی که مقاومت چندگانه داشتند موجب نگرانی هستند و بیشتر بایستی مورد توجه قرار بگیرند .
Keywords :
Compylobacter , Enteritis , Diarrhoea , Barbados , Caribbean , Antibiotic Resistance .
نویسنده :
Suzanne N.Workman
تهیه ، تنظیم و ترجمه :
علیرضا گائینی . دانشجوی رشته دکترای دامپزشکی . دانشگاه آزاد اسلامی . واحد گرمسار .
شهریور ماه یکهزاروسیصد و هشتاد و چهار .
آنان که آفتاب را به زندگی دیگران ارزانی می دارند ، خود نیز از آن بی بهره نخواهند ماند .
