[nima]

يك مطالعه جديد نشان مي‌دهد بزرگترين انقراض نسل جانداران در تاريخ زمين كه ‪ ۲۵۰‬ميليون سال پيش رخ داد نه تنها ‪ ۹۵‬درصد آبزيان و ‪ ۷۰‬درصد جانوران خشكي را نابود كرد بلكه چهره اقيانوسها را نيز بطور كلي تغيير داد.

به گزارش پايگاه اينترنتي لايوساينس دات كام، قبل از انقراض انبوه جانداران در پايان دوره زمين شناسي پرميان كه ‪ ۲۵۰‬ميليون سال پيش رخ داد از نظر زيست بوم شناسي توازني بين اجتماعات ساده و پيشرفته موجودات در درياها حاكم بود.

محققان با بررسي شمار اشكال حيات آبزيان در اجتماعات جانداران طي ‪ ۵۴۰‬ميليون سال گذشته به انقراض انبوه جانداران در پايان دوره پرميان پي‌بردند. در دوران پرميان زمين فقط متشكل از يك قاره بود كه يك اقيانوس آن را دربرمي‌گرفت.

انقراض انبوه جانداران در پايان دوره پرميان نه فقط تنوع جانداران بلكه ساختار زيست بوم دريايي را بطور دايم تغيير داد.

بعد از وقوع انقراض انبوه جانداران، اجتماعات جانداران پيشرفته جايگزين اجتماعات ساده شدند و جمعيت آنها به سه برابر موجودات ساده رسيد.

اين الگو تا به امروز نيز ادامه دارد.

اين پديده بيانگر غلبه موجودات متحرك و پيشرفته‌اي مانند مارها و خرچنگ‌ها و كاهش تنوع موجودات ساكن و ساده مانند سوسن دريايي است كه مواد غذايي را از آب جذب مي‌كنند.

"پيتر وگنر" از موزه فيلد در شيكاگو مي‌گويد در اجتماعات ساده موجودات بطور مشابه از يك منبع مشترك تغذيه مي‌كنند بي‌آنكه با يكديگر يا با محيط تعامل داشته باشند. اين شبكه، شبكه ساده‌اي است كه هر موجودي سهم خود را از محيط دريافت مي‌كند و محيط تغييري نمي‌كند.

در شبكه اجتماعات پيچيده، موجودات سهم خود را از محيط دريافت مي‌كنند، اما چيزي براي استفاده موجودات ديگر باقي مي‌گذارند.

تاكنون دانشمندان گمان مي‌كردند در حالي كه پيچيدگي بتدريج و با مرور زمان ايجاد شده است، اما ساختار اجتماعات جانداران ثابت مانده است.

اين تغيير شديد در ساختار موجودات آبزي طي تحقيقات چند ده ساله دانشمندان از چشم آنها پنهان مانده است. مطالعات قبلي در زمينه تنوع آبزيان، به جمعيت موجودات مانند تعداد گونه‌هاي زنده در يك دوره خاص متكي بوده است.

محققان در اين مطالعه از يك بانك اطلاعاتي زيست ديرينه شناسي استفاده كردند كه در آن سوابق سنگواره‌هاي مورد مطالعه از ‪ ۱۲۰۰‬محل فهرست شده است و نمايانگر ‪ ۵۴۰‬ميليون سال گذشته زمين است.

در اجتماعات موجودات پيشرفته جانداران به طرق گوناگوني با يكديگر تعامل دارند و براي غذا يا زيستگاه به يكديگر متكي هستند درست مانند درختي كه براي پرندگان و مورچه‌ها محلي براي سكونت فراهم مي‌كند. تغيير به سمت پيچيدگي مي‌تواند امكان حيات شمار بيشتري از گونه‌هاي مختلف را در فضاي محدود با منابع محدود ميسر سازد.

محققان حتي پس از در نظرگرفتن عواملي كه مي‌تواند بر اين اطلاعات تاثير بگذارد از جمله نحوه نگهداري يا جمع آوري سنگواره، اين نتايج به قوت خود باقي است. داگ اروين از موسسه اسميت سونيان مي‌گويد با اين حال اين مطالعه عاري از خطا نيست، چرا كه سنگواره‌ها از مناطق گوناگون و با روشهاي مختلف جمع آوري شده‌اند.

اين تحقيق مي‌تواند راهگشاي مطالعات تكميلي در اين زمينه قرار گيرد.

اين يافته‌ها در مجله "ساينس" منتشر شده است.