[DVM]

اين گوشت خوار در اکثر زيستگاه هاي کشور و حتي داخل شهرها مشاهده مي شود، اما غالباً در مناطق بسيار خشک بياباني و جنگل هاي انبوه (به جز منطقه جنگلي پارک ملي گلستان) يافت نمي شود. در خارج از ايران نيز، در قاره هاي آفريقا، امريکا و آسيا نيز زندگي مي کند. اين جانور شب گرد که عموماً اوايل غروب و صبح زود فعاليت بيشتري دارد، در فصل جفت گيري، زمان تهيه غذا براي بچه ها و مواقع مريضي، روزها نيز مشاهده مي شود. در مواقع روز عموماً مي خوابد و در خواب هم نسبت به بو و صدا بسيار حساس است. به طوري که با نزديک شدن انسان يا حيوان، از خواب مي جهد. معمولاً به تنهايي زندگي مي کند و فقط در زمان جفت گيري و نگهداري از بچه ها زندگي مشترک دارد.رژيم غذايي روباه هاي معمولي بستگي به موادي دارد که در دسترس اش قرار مي گيرد اما معمولاً از پستانداران کوچک نظير موش و خرگوش، پرندگان و جوجه آنها، حشرات و ساير بي مهرگان تغذيه مي کند. در شکار کردن بسيار زيرک، حساس و محتاط عمل مي کند. شهرتش نيز به خاطر زيرکي در شکار است. عموماً طعمه خود را با تعقيب رد آن (به خصوص در برف) شکار مي کند. البته همانند بقيه سگ سانان موجود در ايران، روباه معمولي نيز گاهي از غذاهاي گياهي به عنوان مکمل تغذيه مي کند تا جايي که در بعضي از مناطق (مانند دشت ترکمن صحرا) در تابستان ها در کنار مزارع هندوانه ساکن مي شوند و از هندوانه به عنوان غذاي اصلي استفاده مي کنند. در جنوب کشور، در مواقعي که تعداد جوندگان بسيار کم باشد، ماهي و خرما غذاي اصلي روباه ها را تشکيل مي دهد.

روباه هاي معمولي عموماً دو لانه اختيار مي کنند و لانه حيواناتي نظير رودک و خرگوش يا سوراخ هاي طبيعي محل مناسبي براي سکونت آنهاست. نکته جالب اينکه لانه ها علاوه بر راه اصلي، چندين راه خروجي اضطراري دارند و روباه در مواقع احساس خطر، بچه ها را از لانه يي به لانه ديگر منتقل مي سازد. فصل جفت گيري آنها معمولاً زمستان است. پس از جفت گيري، نر و ماده مشترکاً شروع به تدارک محل زايمان مي کنند. ماده ها پس از 50 تا 56 روز بارداري، تعداد 4 تا 8 بچه مي زايند. در روزهاي اول زايمان، وظيفه تهيه غذا به عهده روباه نر بوده و ماده در اين مدت از لانه خارج نمي شود. بچه ها که در بدو تولد کور هستند، رنگ قهوه يي تيره و دمي با نوک سفيد دارند. چشم آنها پس از 9 روز باز مي شود، تا 4 ماهگي وابسته به والدين هستند و در 10 ماهگي مي توانند توليدمثل کنند. طول عمر روباه معمولي حدوداً 10 سال است. با وجودي که روباه دشمنان طبيعي مانند پلنگ و پرندگان شکاري دارد، اما به علت زيرکي و تطابق با شرايط مختلف طبيعي و استفاده از منابع متفاوت غذايي، به رغم تعقيب و شکار بي رويه، تاکنون کاهش شديدي در جمعيت آنها ايجاد نشده است. ولي حساسيت شديد اين حيوان به بيماري هاري، ممکن است تنها عامل خطرآفرين باشد.