[nima]

پژوهشگران مي‌گويند ميمونها بسته به محل زندگيشان با لهجه‌هاي متفاوتي فرياد مي‌كشند.

به گزارش خبرگزاري كيودو از توكيو، "نوبو ماساتاكا" استاد موسسه تحقيقات پريمات در دانشگاه كيوتو از سال ‪ ۱۹۹۰‬تا ‪ ۲۰۰۰‬دو دسته ميمون از گونه "‪ "Macaca fuscata yakui‬را كه هر دو متعلق به جزيره ياكوشيما در كاگوشيما بودند مورد مطالعه قرار دادند.

گروه اول مركب از ‪ ۲۳‬ميمون ماده كه در اين جزيره زندگي مي‌كردند و گروه دوم مركب از ‪ ۳۰‬ميمون ماده از نسل همان گونه بود كه در سال ‪۱۹۵۹‬ به جزيره مونتاريا در اينيوياما در آيچي آورده شدند.

بعد از مقايسه فركانس الگوهاي صوتي آنها در زماني كه حضور خود را در گله تحكيم مي‌كنند، مشخص شد طنين صداي ميمونهاي دسته اول ‪ ۱۱۰‬هرتز بالاتر از ميمونهاي دسته دوم است.

در جزيره ياكوشيما با جنگلي انبوه، درختان صداها را جذب مي‌كند. به همين خاطر ميمونها با اين محيط سازگاري يافته و صداي آنها بلندتر شده است.

اما در مانتوهيرا به علت داشتن درختان كمتر آهنگ صداي ميمونها پايين‌تر است.

هيچ تفاوتي بين ميمونهاي زير شش ماه مشاهده نشد، اما اين تفاوتها از ‪ ۱۰‬ماهگي كه معادل ‪ ۳‬سالگي در انسان است مشهود بود يعني سني كه زبان‌آموزي كامل مي‌شود.

آهنگ صداي يك ميمون ‪ ۱۸‬ماهه در اينيوياما در سال ‪ ۱۹۹۰‬با ميمونهاي ياكوشيما متفاوت بود. محققان معتقدند اين ميمونها در سال ‪ ۱۹۷۲‬كه به سن ‪ ۱۰‬ماهگي رسيدند لهجه پيدا كردند.

نتايج اين مطالعه در شماره ماه دسامبر مجله آلماني "‪ "ethology‬منتشر شده است.